Nic nie dzieje się przypadkiem...

Nie mam pojęcia jak to się zaczęło. Może siedziałam znudzona, wpatrzona w ulice ciągnącą się za oknem, a może po prostu leżałam znudzona i nagle to poczułam. Istnieje też wersja, że naszło mnie to podczas jednej z lekcji matematyki, kiedy to moja koleżanka z ławki po raz kolejny doprowadziła mnie do śmiechu.

Moje założenie od początku było proste. Mam pomysł, napiszę, opublikuję, dowiem się co ludzie o tym myślą. Po drodze pojawiło się kilka niepewności, tych chwiejnych chwil, kiedy to wątpiłam w to co robię teraz.

PISZĘ. OPOWIADAM. Robię coś co lubię, choć nie jest to doskonałe.

Ta historia, którą mam zamiar Wam opowiedzieć wydarzyła się naprawdę. W mojej wyobraźni ma ona nieskończenie wiele wersji, wątków... i ciągnie się w nieskończoność. Mam nadzieję, że zobaczycie ją taką, jaką ja ją widzę. Ciekawą, wciągającą... być może z odrobiną oryginalności...

Mój wstęp może Was pewnie zrazić. Też dziwnie bym się czuła czytając coś takiego. Ale proszę, nie oceniajcie mnie, oceńcie tą historię...